Schapen

Geschiedenis: De Clun Forest is in het midden van de vorige eeuw in Groot Brittannie ontstaan. De naam Clun Forest verwijst naar de bossen(forest) rond het plaatsje Clun waar het ras veel voorkwam. Mede door zijn grote aanpassingsvermogen werd het al gauw een zeer populair ras.

Geschiedenis: Het Drents Heideschaap is het oudste schapenras van het vaste land van West-Europa.Het is waarschijnlijk met emigranten vanuit Frankrijk meegekomen en komt vanaf ongeveer 4000 v.Chr. in Drente voor. Het Drentse Heideschaap is in staat te leven op schrale heidegronden en werd aanvankelijk gehouden voor zijn mest. Deze mest werd gebruikt om de schrale gronden vruchtbaarder te maken. Door de introductie van kunstmest werd deze taak overbodig en omdat het heideschaap verder weinig productief is verviel zijn economische belang en raakte het uit de gratie.Het uitsterven van het Drentse Heideschaap leek nog maar een kwestie van tijd, maar gelukkig werd er in 1948 in Ruinen een kudde gesticht. Deze werd samengesteld uit restanten van verschillende kuddes en kwamen van enkele particulieren.

Door de inspanningen van Stichting Zeldzame Huisdierrassen(SZH) en het in 1985 oprichten van de Nederlandse Fokkersvereniging het Drentse Heideschaap, lijkt de toekomst van het Drentse Heideschaap beter gewaarborgd. Met zijn ongeveer 3000 geregistreerde dieren blijft het een zeldzaam ras dat de nodige zorg en aandacht verdient.

Uiterlijke kenmerken en eigenschappen:

Het Drents Heideschaap wordt gekenmerkt door een rechte neus, staat rank op de poten en tussen de hoorns ziet men vaak een wollig kuifje. De ooien zijn horenloos, dragen stikken of grotere hoorns. De rammen zijn altijd gehoornd. De kleur van de vacht is wit tot crème, bruin of zwart. De kleur van de kop- en pootbeharing kan variëren van wit, lichtbruin tot zwart. De wolopbrengst is 1 tot 2 kg per dier. Het werpt meestal 1 lam, maar bij betere voeding zijn tweelingen geen uitzondering. Het aflammeren gaat makkelijk en de moederzorg is goed

Geschiedenis: De Hampshire Down is rond 1800 ontstaan in het Engelse graafschap Hampshire. In die tijd had men behoefte aan een hard en sober, sterk en vruchtbaar soort schaap, dat in staat was om in het ruwe, slechte weer in de doorgaans koude en winderige heuvels van het graafschap te overleven. Daarnaast moest het een goede kwaliteit vlees bezitten. Zodoende is de Hampshire Down ontstaan.

Uiterlijke kenmerken en eigenschappen:

De Hampshire Down is een laagbenig, geblokt, lang en ruim bespierd vlees-wolschaap.Het meest opvallende en in het oogspringende aan de Hampshire Down is de behaarde kop en de zwarte neus en oren, waardoor hij een vertederende uitstraling heeft. Door zijn gemoedelijke karakter is het een makkelijk en plezierig te houden schaap. De ooien kennen een lange bronst, van juni tot wel in februari.

De ooien lammeren in principe makkelijk.

Geschiedenis: Uit onderzoek is gebleken dat het Jacobschaap afstamt van zeer oude schapenrassen. Het Jacobschaap ontleent zijn naam aan het bijbelse verhaal over Jacob, die als loon voor zijn werken alle gevlekte schapen uit Labans kudde mocht afzonderen en behouden. Door gebrek aan belangstelling is dit dier enige tijd bedreigd geweest, hetgeen nu gelukkig niet meer het geval is.                              

Geschiedenis: De Mergellander dankt zijn naam aan een grondsoort; mergel. Deze kalkachtige ondergrond treft men aan in de gelijknamige mergelstreek die ligt in het oosten van Belgisch Limburg, het noorden van Luik en in zuiden van Nederlands Limburg. Op deze schrale klakgraslanden kwam de Mergellander begin deze eeuw nog veel voor. De schapen voorzagen de boeren van wol, vlees en vooral van mest om de schrale gronden te bemesten. Het ras werd in de eerste plaats verdrongen door het gebruik van kunstmest. Hierdoor werden ze overbodig als mestleverancier en verdwenen van het toneel om plaats te maken voor meer productieve rassen. Dat de Mergellander nu nog bestaat is vooral te danken aan de Nederlandse vereniging “Oos Mergeland Sjaop”.

Uiterlijke kenmerken en eigenschappen: De Mergellander is een middelgroot schaap met opgeheven kop; dit geeft het zijn fiere uitstraling. De dieren hebben een vacht van lange golvende roomwitte tot geelachtige wol. Een eigenaardigheid aan de wol van een Mergellander is dat deze niet krimpt bij het wassen. De huid van kop en poten is vuilwit overgoten met een zwartbruin vlekkenpatroon. De ooien lammeren in regel zonder problemen af en werpen gemiddeld 2 lammeren.

Geschiedenis: Het Ouessant is afkomstig en genoemd naar het voor de westkust van Bretagne gelegen eiland Ouessant. Tot aan het begin van de vorige eeuw verbleef het originele Ouessant schaap op het eiland, na 1920 is het daarvan verdwenen. Door initiatief van particulieren is het Ouessant voor uitsterven behoed.

Geschiedenis: Al duizenden jaren kent men schapen met zijwaarts geplaatste schroefvormige horens en lange staarten, dit zijn waarschijnlijk afstammelingen van OVIS VIGVEI het wilde schaap uit Midden - Azië Waarschijnlijk stamt het Hongaarse Rackaschaap ook af van dit schaap. Het zou ten tijde van volksverhuizingen van stammen als Avaren, Petschenegen, Jazijgen en de Hunnen in Hongarije terecht zijn gekomen.

Geschiedenis: In de provincie Drenthe komt naast het Drents Heideschaap ook het Schoonebeeker Heideschaap voor. Genoemd naar de plaats Schoonebeek in het zuidoosten van Drenthe. In deze veenstreek is de Schoonebeeker waarschijnlijk ontstaan uit het Bentheimer schaap, dat direct over de grens in Duitsland werd gehouden. De Schoonebeeker heeft een ontstaangeschiedenis die minder ver terug gaat dan dat van het Drents Heideschaap. Het is echter onduidelijk of het Drents Heideschaap een rol heeft gespeeld bij het ontstaan van de Schoonebeeker.  Het economische belang van de Schoonebeeker voor de schapenhouderij in Drenthe ontstond toen de kunstmeststoffen hun intrede deden. De voedselarme gronden werden vruchtbaarder en het schrale Drents Heideschaap moest plaats maken voor het grotere Schoonebeeker Heideschaap. De bloei duurde maar kort, want als snel werd de Schoonebeeker verdrongen door modernere rassen en met uitsterven bedreigd. Uiteindelijk was er in Westerbork nog een kleine kudde over. Dankzij de eigenaar is de Schoonebeeker bewaard gebleven. Nadat er meer aandacht kwam voor het lot van de Schoonebeeker en zowel de Stichting Zeldzame Huisdierrassen en de in 1985 opgerichte Nederlandse Fokkersvereniging het Drentse Heideschaap zich om het ras gingen bekommeren, ging het langzaam maar zeker beter met dit ras. Er zijn momenteel ongeveer 1900 geregistreerde dieren. 

Geschiedenis: Over de oorsprong van het Shetland-schaap bestaat geen zekerheid. Het is waarschijnlijk verwant aan de kortstaart Noorse Spealsau. De Vikingen brachten deze dieren meer dan 1000 jaar geleden naar Shetland. Mogelijk zijn ze gekruist met reeds op de eilanden aanwezige schapen van een kortstaart Soay-type. Door het eeuwenlange betrekkelijke isolement van Shetland bleven de oorspronkelijke kenmerken bewaard.

Geschiedenis: Het Skudde schaap werd oor-spronkelijk gehouden in Oost Pruisen, de Zwitserse Alpen en het Baltisch gebied. Het is een zeer oud landras dat bijna is uitgestorven. Momenteel zijn er in Europa nog ongeveer 1000 schapen.           

Geschiedenis: De Soay schapen hebben hun naam te danken aan het eiland Soay dat in de Atlantische Oceaan op 160 km van de Schotse kust is gelegen. Het Soay schaap kwam in de middeleeuwen al voor. Door de geïsoleerde ligging van het eiland is het oorspronkelijke ras bewaard gebleven.                  

 Uiterlijke kenmerken en eigenschappen: De Soay is een makkelijk te houden schaap dat nog zeer dicht bij de natuur staat. Het is een zeer sober enigszins wild ras dat makkelijk op ruig terrein gehouden kan worden. De kleur is meestal bruin. De onderkaken, de hals, de borst, de buik en het achterwerk zijn lichter gekleurd. Zowel de rammen als de meeste ooien hebben hoorns. De hoorns van de rammen zijn gedraaid. Omdat de vacht in de maanden mei en juni vanzelf uitvalt hoeven ze niet geschoren te worden.   De ooien lammeren makkelijk.

Geschiedenis: De Swifter is een jong schapenras dat speciaal door de Landbouwuniversiteit in Wageningen voor de Nederlandse markt werd ontwikkeld.

Uiterlijke kenmerken en eigenschappen:

Geschiedenis: De Texelaar is het meest bekende schaap van Nederland. Het is aan het begin van de vorige eeuw ontstaan uit kruisingen van Nederlandse polderschapen met Engelse rassen.

Uiterlijke kenmerken en eigenschappen:  De Texelaar is een groot, snelgroeiend en wolrijk schaap. Het staat met name bekend om zijn uitstekende vleeskwaliteit , waardoor hij steeds populairder is geworden bij de professionele schapenhouderij. Een ooi werpt gemiddeld 2 lammeren per worp. De Blauwe Texelaar is een kleurvariant op de witte Texelaar. Door de blauwe kleur is de wol populair.